dziewczynki są takie smutne i wypełnione sokami. rzucają emocjami jak mięsem, prosto w twarz i śmieją się. tak smutno się śmieją, toczą łzy po policzkach. i są takie złe. są takie złe, że trzeba je zbesztać, pokroić na kawałki, obedrzeć ze skóry, wbijać kły pod paznokcie, biczować i zapewniać, że są jedynym zbawieniem. a droga przez męki jest drogą przez nie. dziewczynki są do kochania. mówi się. ale miłość je boli. mówią, że od miłości robią się dziury w brzuchu i rozstęy. jednak pozwalają się lizać, choć mówią, że boli. dziewczynki balansują, szukają ciepłych ramion, by od nich uciekać i sypiać w cierniach. a później wracają, wracają, wracają i nie są drewniane.